นั่งมองทะเลอยู่คนเดียว
คล้ายหญิงสาวผู้โดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาในหนังเอเชียเท่ห์ ๆ สักเรื่อง
แต่เปล่าเลย
ฉันไม่เคยเปล่าดายขนาดนั้น
ขณะเผชิญหน้ากับผืนน้ำสีฟ้าใสอันกว้างไกลสุดสายตา
บางครั้ง ฉันรู้สึกเหว่ว้า
บางครา ฉันคิดถึงคนรักผู้จมปลักอยู่ในมหานคร
ทว่าฉันไม่ยินยอมที่จะให้ความเหี่ยวเฉาเข้ามายึดครองจิตใจของตนเอง
ฉันกำลังสนทนากับทะเลที่ไร้เสียง
ฉันเฝ้าค้นหาสรรพสำเนียงแห่งธรรมชาติ
อันเปรียบเสมือนอภิมหาคีตาที่สามารถไขปัญหาลี้ลับให้แก่สรรพชีวิต
ด้วยภาระเช่นนี้ ความเหงาจึงเป็นเรื่องเล็กน้อยดุจดังฝุ่นธุลีสำหรับฉัน
