ใช่สิ ฉันมันเด็กไร้เดียงสา

ผู้มองโลกผ่านดวงตาของคนเขลา

คิดกลั่นกรองในสมองอันกลวงเบา

ใช้ชีวิตอย่างว่างเปล่าและเปลี่ยวดาย

 

ใช่สิ ฉันคือคนที่ไร้ค่า

ถูกเวลากัดกลืนกินย่อยสลาย

เกิดมาเพื่อการกร่อนเซาะบ่อนทำลาย

แหละไม่เหลืออะไรไว้เมื่อจากลา

 

ใช่สิ ใครจึงต่างหมางเมินฉัน

ปานคนไข้ป่วยหนักยากรักษา

ราวอากาศในความฝันยามนิทรา

ดังดาราไร้แสงส่องประกาย

 

แต่ใช่สิ ยังมีเธออยู่คนหนึ่ง

คอยเป็นที่พึ่งพาพักอาศัย

ปกป้องฉันจากปวงภยันตราย

หลั่งน้ำทิพย์ชโลมใจทุกคืนวัน

 

ใช่สิ ไยต้องสนคนอื่น ๆ

เพื่อกล้ำกลืนความทุกข์แสนโศกศัลย์

โลกเรายังสุขสราญชั่วนิรันดร์

ตราบเธอฉันมอบรักกันมิเสื่อมคลาย