วันที่ 14 กุมภาพันธ์เวียนมาบรรจบอีกครั้ง

ฉันไร้คนรักเคียงข้างกายในปีนี้

ไม่มีกุหลาบสักดอกเดียวส่งมาถึงมือ

ขณะที่ฉันก็ไม่มีจิตใจจะส่งดอกกุหลาบไปให้ชายใด

ฉันจึงพาร่างกายและจิตใจอันอ้างว้างเปลี่ยวเหงาเข้าไปสิงสู่อยู่ในร้านกาแฟแห่งเดิม

ร้านที่เคยนั่งจู๋จี๋กับคนรักเมื่อหลายเดือนก่อน

 

ชามะนาวที่เคยสั่งมาดื่มเป็นประจำกลับมีรสชาติไม่กลมกล่อมเหมือนเก่า

หนังสือพิมพ์ที่หยิบมาอ่านก็มีแต่ข่าวชวนละเหี่ยใจ

แต่แล้วทันใดนั้น

จินตภาพบางอย่างก็บังเกิดขึ้นเบื้องหน้าฉัน

 

เธอ -คนรักผู้นิราศไกล- กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

มีกุหลาบแดงช่อใหญ่อยู่ในมือของเธอ

เธอบรรจงยื่นของขวัญเลอค่านั้นมาให้ฉัน

ฉันรับมันมาด้วยความเปรมปรีดาในดวงใจ

แต่แล้วฉันพลันรู้สึกเจ็บแปลบที่มือข้างซ้าย

ใช่แล้วหนามแหลมคมจากกุหลาบอันสวยงามได้ทิ่มตำฉัน

ความปวดร้าวอันเกิดจากมันช่างสุดแสนทรมาน

ดังราวกับกำลังต้องพิษรักอันขื่นขม

และพิษดังกล่าวก็กำลังเดินทางไปสู่หัวใจที่แทบจะขาดรอนของฉัน

 

ทว่าความเจ็บปวดกลับค่อยเลือนหายไป

พร้อม ๆ กับจินตภาพที่มีเธออยู่ในนั้น

ฉันจ้องมองไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

แล้วพบว่าสิ่งที่ปรากฏ ณ เบื้องหน้า

ก็เป็นเพียงแค่มวลสารของฝุ่นละอองอันแทบจะว่างเปล่า

ว่างเปล่าเหมือนกับความรักของฉันในวันวาเลนไทน์