รุ่มร้อนร้อนรุมกายา

ไม่ใฝ่หาน้ำใจอันยิ่งใหญ่

เพราะมันเป็นนามธรรมจนเกินไป

หัวใจไร้ความกระชุ่มกระชวย

 

ต้องการน้ำจริง ๆ สาดเข้าใส่หน้า

ให้เย็นฉ่ำชื่นอุราไม่ห่วงสวย

มิหนำซ้ำร่างฉันอาจอ่อนระทวย

หากเธอมาสาดน้ำใส่ด้วยตัวเอง

edit @ 31 Mar 2008 22:46:51 by ด.ญ.สมหญิง ใจงาม