ลาก่อนจ้ะพี่สาว

ฉันรู้พี่รวดร้าวขนาดไหน

ร่ำไห้ออกมาเถิดร่ำไห้

เพื่อชะล้างหัวใจอันเศร้าตรม 

 

วันและคืนเราพบกันช่างแสนสั้น

ณ ห้วงนั้น ฉันซึมซับ ฉันเพาะบ่ม

พี่หวาดกลัวว่าสงครามครั้งแหลมคม

อาจหวนย้อนพร้อมสายลมปฏิกิริยา 

 

ฉันเล่าเรียนโดยแทบไม่รู้จักพี่

ไม่รู้ว่าพี่เคยหลบหนีเข้าป่า

กว่าจะรู้พี่หอบความเจ็บช้ำมา

ก็ถึงคราที่ฉันต้องเดินทาง 

 

ลาก่อนจ้ะพี่สาว

คราวนี้พี่ต้องเดินทางอีกครั้ง

คงอ้างว้าง เหน็ดเหนื่อย ไร้ความหวัง

แต่เชื่อฉัน พลังยังอยู่กับเรา

 

 

edit @ 2 May 2009 04:01:58 by ด.ญ.สมหญิง ใจงาม